5.8.10
26.7.10
Un abrazo e compromiso por máis de tres meses.
Un fermoso tema que lle adico a unha persoa que coñecin este verán, agardo que o "próximo verán" este ahi. Ela lembroume o poder balsámico dun abrazo. O positivo ao contrario do que se di na canción é que estarei en disposición de ofrecer algo máis si mo piden, moitísimo máis de tres meses si asi mo solicitan.
Existen profecias que a veces se cumpren. A canción interpretouna Marwan en xaneiro de 2009 e eu coñecin a esta marabillosa persoa o vindeiro verán, é dicir no verán de 2010.
9.7.10
Real como la vida misma.
Bonita letra y ritmo salsero desde Cuba, que nos cuenta una historia por la que muchos hemos pasado.
29.6.10
Quince anos non son nada.
Vellos encontros que acoden a un nun momento especialmente delicado. Quince anos non son nada...e un ve que é especialmente vulnerable antes os erros do pasado, ante esa carta que un desbotou, facendo a peor xogada da súa vida. Adrian fala ben, hai clubs nos que un tería que ter o carnet de socio de honra.
14.5.10
Sobran las palabras
Divina obscenidad, dar el máximo de piel y sin librarte de mi. Amo dejarte así....
12.5.10
Independencia musical
Video de la cantante cubana Diana Fuentes. Esta claro que si hubiese nacido en otro pais o la respaldase la industria norteamericana estariamos cansados de haber visto este video en nuestros televisores y haber escuchado la canción en las radios
15.4.10
Djavan ¿un ejercicio de dependencia?
Que estupendo poder vivir una historia grande como nos cuenta Djavan. Dejándose llevar por aquello que deseamos y queremos, independiente de condicionantes sociales, que nuestro ego manejara a su antojo e independientemente de que aqui lleguemos todos solos. Esto no lo podemos cambiar, pero si como será nuestro tránsito.
29.3.10
Líneas que confluyen?
Fin de semana que se sumerge en lo herculino. Desfile de sombreros y el plata que le sienta bien, a ella que sin duda merece el oro. La magia ártabra aparece en un lugar con nombre de pintor fracés que se encuentra con lo vegetal. Descansamos, porque el gin no ha sentado bien y cuando te das cuenta el auto te ha llevado a la villa sin personalidad. El sol brilla y hay que hacer cofidencias, el sombrero da la intimidad precisa y se traspasa la leve frontera, esa que me ha rondando en la cabeza en los últimos días. El sábado se presenta como un desafio. La primavera responde al desafio en una noche completa, prolongada en una prorroga mañanera que invita a abandonarse al sueño y al empate perpetuo. Sueño en medio vigilia, por el privilegio que el destino me ha otorgado. Capitulos de incopetencia que siguen engordando mi biografía personal. Y abrazos que saben a prorroga de eternidad en este valle temporal. Lunes vuelvo a la rutina y surgen las dudas si las cartas de navegación marcarán el mismo destino. Parece ser que la otra linea gusta de improvisar, algo previsible, quisiera que ambas cofluyeran en un bucle perfecto, pero no se...simplemente me gustaría que si esto no es así, o nunca podrá ser que no caiga en el engaño de rubricas falsas. Solo pido algo sencillo, una compañera que me ayude a llevar adelante el crimen más horrible, hacer desparecer mi soledad.
31.1.10
Alfredo Gonzalez "El último taxi"
Por si alguien se queda con ganas de escuchar más Alfredo González, aqui lo tenemos cantando "El último taxi". Un retrato de las escenas e historias nocturnas de cualquier ciudad. En el video le acompaña otro grande la música asturiana, Pablo Moro.
Un gran videoclip, para un tema extraordinario
Videoclip del tema "La nada y tu". Un temazo de corte existencialista con letra de Antón García, al que Alfredo González uno de los más grandes de la música en este momento ha dado su toque personal. El video me parece extraordinario a la altura de un tema como este. El tema está en asturiano. A continuación la letra para que podais disfrutarlo en todos los sentidos.
Cuando por ti venga la muerte
vendrá de la to mano, ciega,
guiándo-y los pasos un feble dolor.
Será como vistir de fiesta,
paxellu nuevu de domingu
que nun serás a quitar ya.
Nada habrá ente la nada y tu
Verás un rostru nel espeyu,
solombra escuro de la muerte
y tu nun vas saber quien ye.
Anuncia un tiempu de derrota
¿pa que preguntes? Nun apielles
que naide habrá que te distraiga.
Nada habrá ente la nada y tu.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz de l´alba
que grita, llama y te xuxuria.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz de l´alba
que llora por ti y t´apodera
Un homenaje al 2cv
22.11.09
Visionando jams
Visiono viejos videos
en mis jams sabatinas improvisadas.
Rememoro el maldito domingo de comunión y promoción.
El carnaval de Tenerife que aún se cuela en mis sábanas
para recordarme lo que tengo de imperfecto.
Y entonces arriba se desvanece ese bús,
ese que se llevó la esperanza,
de que te pudiese volver a ver
en nuestro edén, en nuestra orilla mar.
Ahora las olas apenas me sugieren nada
tan solo pienso en los colegios, los sindicatos
y en esa mañana de sábado que me volvió al mundo repulsivo,
a la piscifactoría cotidiana en la que me revuelvo.
Dudo de que sea capaz de remontar presas
como lo hice contigo.
Los años y la desesperanza no son buenos reclamos
para asaltar piramides como antaño.
en mis jams sabatinas improvisadas.
Rememoro el maldito domingo de comunión y promoción.
El carnaval de Tenerife que aún se cuela en mis sábanas
para recordarme lo que tengo de imperfecto.
Y entonces arriba se desvanece ese bús,
ese que se llevó la esperanza,
de que te pudiese volver a ver
en nuestro edén, en nuestra orilla mar.
Ahora las olas apenas me sugieren nada
tan solo pienso en los colegios, los sindicatos
y en esa mañana de sábado que me volvió al mundo repulsivo,
a la piscifactoría cotidiana en la que me revuelvo.
Dudo de que sea capaz de remontar presas
como lo hice contigo.
Los años y la desesperanza no son buenos reclamos
para asaltar piramides como antaño.
12.10.09
Pensión Desesperanza
Cuartos contiguos,
habitaciones separadas,
los tabiques del silencio,
las paredes del olvido,
puertas sin mirilla,
pasillos ciegos,
corredores infinitos,
barandillas laberínticas.
Alfombras mosaicas
librerías vacías,
mueble bar abstemio lindando
con televisores con taquilla.
Sábanas desarropadas,
sueños sin vistas al mar.
ácaros deambulantes,
suelos estimulantes
Tu sonrisa en mi móvil,
mi esperanza en textos perdidos en mi portátil,
mi noche perdida en este hostal,
mi vida desperdiciada en otras tantas noches como esta.
29.9.09
As costas de melaza
Nen en liña, nen desordeado, agardo sen confiar na sorte.
Mais chegas, non hai muerdago, pero estamos ante un templo que invita á fortuna.
O teu sorriso adivíñase máxico, mentres eu dexergo o horizonte.
A melaza acompaña as túas palabras, mentres cansados nos embarcamos nunha viaxe para pasar tempo, para medir o tempo, para vivilo tempo.
Horas costa arriba e costa abaixo.
Ata que debo devolverte á gran urbe atlántica e regresar ao pequeno soto mariñán.
Reincorpórome ao vello tedio das costas abaixo e arriba.
Coa visión de que hai algo máis alá deste tedio.
Os sorrisos de melaza que enmarcan a espera...unha lenta, pero doce espera.
Mais chegas, non hai muerdago, pero estamos ante un templo que invita á fortuna.
O teu sorriso adivíñase máxico, mentres eu dexergo o horizonte.
A melaza acompaña as túas palabras, mentres cansados nos embarcamos nunha viaxe para pasar tempo, para medir o tempo, para vivilo tempo.
Horas costa arriba e costa abaixo.
Ata que debo devolverte á gran urbe atlántica e regresar ao pequeno soto mariñán.
Reincorpórome ao vello tedio das costas abaixo e arriba.
Coa visión de que hai algo máis alá deste tedio.
Os sorrisos de melaza que enmarcan a espera...unha lenta, pero doce espera.
Un airexa de brisa fresca dende o Atlántico.

A bandeira da derrota ondeaba nestas semanas pasadas. Pero o vento é caprichoso e este sábado trouxome unha airexa fresca. Novos aires renovadores, que inxectan ilusión nas veas. Airexa fresca, renovadora, e dobremente atlántica, pois chega dende A Coruña e cunhas orixes que se perden no outro lado do Atlántico.
Curiosamente, a brisa chegou a min mentres a agardaba á porta dun bingo, non entrei, non cantei liña, non merquei cartóns, simplemente tiven que agardar a que a súa presenza o seu acento envolto en melaza chegase ata min.
Foi estraño, máis que iso, docemente estraña a confianza que amosou en min. Recordoume vellas historias. Historias fermosas que comezaron con conversas de 3 horas por teléfono, mais aquí a diferencia radicaba en que estabamos cara a cara.
Ela tamén aposta polas sestas, polas doce horas de descanso. Alguén así, sen dúbida podería ondear no meu mastil, quizais en moi curto tempo.
21.9.09
Palabras de un exiliado
Es sábado por la noche y decido formalmente presentar mi condición de exiliado de la república de banderas rojas y piratas negros. Al fin y al cabo esta siempre fue una quimera de mi imaginación. Basta mirar alrededor para ver como todo se ha degradado. Bonaparte campa a sus anchas. Y yo ya ni aparezco en el mapa. Se agradece y mucho el gesto de la canciller de exteriores que se acerca a saludarme, consciente seguramente que estoy viendo algo que preferiría no presenciar.
Lo decía hace unos días, las repúblicas soñadas se acaban convirtiendo en repúblicas bananeras. Por lo tanto buscaré consuelo en otras playas, aliento en otras conversaciones y buscaré, si es que lo encuentro, a alguien que repare el daño hecho por la ilusión frustada.
Lo decía hace unos días, las repúblicas soñadas se acaban convirtiendo en repúblicas bananeras. Por lo tanto buscaré consuelo en otras playas, aliento en otras conversaciones y buscaré, si es que lo encuentro, a alguien que repare el daño hecho por la ilusión frustada.
18.9.09
NO SE A TI...

No se a ti,
pero a mi septiembre me deprime
hace que empiecen a caer las hojas de mi esperanza,
que mude mi cielo azul esperanza por un horizonte de ocres aburridos,
la lluvia inunda todo, hasta el cajón del ánimo.
Te entregas a la siesta, y las perspectivas
hacen que desees que esta sea eterna,
no la ves como una alternativa siniestra.
La siesta está ahí y todos tenemos derecho a disponer de ella.
Ya que no puedo disponer de ti.
El gris, las tejas, la lluvia, su ronroneo incesante...
la semana que consigue una prórroga,
haciendo que sábado y domingo seán los minutos de descuento.
Y todos en el medio. Grises, apocados, anónimos, desnortados.
Buscando un resquicio de verano en este septiembre
que nos destartala como a desorientados naufragos.
14.9.09

Deambular por lo predecible.
Para que, para nada, parachoques de decepciones.
varado en la playa de la amistad,
sin poder desembarcar más allá de los límites.
Espero mi carta de embarqué
para otras republicas acogedoras.
Donde pueda poner pie en tierra.
Donde pueda instalarme
con las toneladas de amor
que retienen mis bodegas.
Poco a poco voy perdiendo lo que nunca tuve.
Algún día quizás mires atrás
y veas como el rojo se diluyó en la rosa.
Como tus pantalones piratas
saquearon mi corazón.
Como soñé de nuevo con el Caribe
en estas tierras humedas.
Como el rón, no fue capaz de ensoñar,
edulcorar y mantenerte a mi lado.
Al fin y al cabo eres poesía
y por curiosidad,
quiero pensar que ha sido por eso,
refugias tus manos y entregas tus besos
a lo más prosaico.
Algún día quizás mires atrás
y veas como el rojo se diluyó en la rosa.
Como tus pantalones piratas
saquearon mi corazón.
Como soñé de nuevo con el Caribe
en estas tierras humedas.
Como el rón, no fue capaz de ensoñar,
edulcorar y mantenerte a mi lado.
Al fin y al cabo eres poesía
y por curiosidad,
quiero pensar que ha sido por eso,
refugias tus manos y entregas tus besos
a lo más prosaico.
Un sábado más ¿ascendiendo o descendiendo?
Otro sábado que se marcha por el retrovisor. Por delante una carretera vacía, un gps que no funciona, ni atisbos de coches o casas acogedoras en las que preguntar si la dirección que hemos tomado es buena...Y así seguimos otra semana por esa carretera recondita sin saber a donde nos llevará y sin saber que hacer...
Uno ya no sabe que pensar. Quizás el ir asumiendo que hemos perdido antes de partir, que nos hemos embarcado en una aventura en la que hay pocas posibilidades de que acabe bien, sirva para sentir menos tensión y responsabilidad.
Cuando hay poco que perder y mucho que ganar, uno se relaja. Pero en fin, delante esta el espejo de lo ambiguo. Bello, pero deformador de la realidad, te dice que te ha saludado, antes a lo lejos y tú ciertamente has notado que de vez en cuando te mira, pero no sabes si es por cortesía o como una asacarinada declaración de intenciones.
En fin, uno se relaja intenta ser el de 15 días atrás y poco a poco se va consiguiendo, cayendo a veces en el histrionismo, porque si algo no se va a restar es las ganas de vivir el momento. No nos pondremos caretas de misa de una. Seremos como somos y asumiremos las consecuencias.
Finalmente alguién irrumpe en la escena rafaguiana, con un ramo de flores y siguiendo un instinto, hurtándola al momento y destino, me hago con una rosa que sin dudarlo dejo en sus manos. El detalle parece gustar pero no es suficiente....

La rosa pasa a su bolso, y minutos después veo como sus mano se entrelaza con la del bonaparte de la semana pasada, un bonaparte que hace tiempo que está presente, un bonaparte que sin hacer ruido se va haciendo un hueco y me desplaza del mapa.

bonaparte, toma una mano y pone sus dos picas en Flandes con ósculos breves, sencillos, pero que no parecen incomodar, parecen ser el anuncio de nuevos capítulos. Capítulos que no se si me gustaría visionar. Es duro, sentirse estatua de sal, no miramos atrás por la amenaza biblica, y mirando adelante nos convertimos en estatuas igualmente. De momento lo que han conseguido es que yo empiece a pensar en abandonar mi sueño de republicas rojas, quizás estas solo hayan existido en mi imaginación. Quizás sea tiempo de rendirse, de arriar la bandera roja y sustituirla por la blanca. La derrota a veces es la opción más digna, al fin y al cabo es inútil sufrir por alguien a quien no le importas.
Uno ya no sabe que pensar. Quizás el ir asumiendo que hemos perdido antes de partir, que nos hemos embarcado en una aventura en la que hay pocas posibilidades de que acabe bien, sirva para sentir menos tensión y responsabilidad.
Cuando hay poco que perder y mucho que ganar, uno se relaja. Pero en fin, delante esta el espejo de lo ambiguo. Bello, pero deformador de la realidad, te dice que te ha saludado, antes a lo lejos y tú ciertamente has notado que de vez en cuando te mira, pero no sabes si es por cortesía o como una asacarinada declaración de intenciones.
En fin, uno se relaja intenta ser el de 15 días atrás y poco a poco se va consiguiendo, cayendo a veces en el histrionismo, porque si algo no se va a restar es las ganas de vivir el momento. No nos pondremos caretas de misa de una. Seremos como somos y asumiremos las consecuencias.
Finalmente alguién irrumpe en la escena rafaguiana, con un ramo de flores y siguiendo un instinto, hurtándola al momento y destino, me hago con una rosa que sin dudarlo dejo en sus manos. El detalle parece gustar pero no es suficiente....

La rosa pasa a su bolso, y minutos después veo como sus mano se entrelaza con la del bonaparte de la semana pasada, un bonaparte que hace tiempo que está presente, un bonaparte que sin hacer ruido se va haciendo un hueco y me desplaza del mapa.

bonaparte, toma una mano y pone sus dos picas en Flandes con ósculos breves, sencillos, pero que no parecen incomodar, parecen ser el anuncio de nuevos capítulos. Capítulos que no se si me gustaría visionar. Es duro, sentirse estatua de sal, no miramos atrás por la amenaza biblica, y mirando adelante nos convertimos en estatuas igualmente. De momento lo que han conseguido es que yo empiece a pensar en abandonar mi sueño de republicas rojas, quizás estas solo hayan existido en mi imaginación. Quizás sea tiempo de rendirse, de arriar la bandera roja y sustituirla por la blanca. La derrota a veces es la opción más digna, al fin y al cabo es inútil sufrir por alguien a quien no le importas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)