29.3.10
Líneas que confluyen?
Fin de semana que se sumerge en lo herculino. Desfile de sombreros y el plata que le sienta bien, a ella que sin duda merece el oro. La magia ártabra aparece en un lugar con nombre de pintor fracés que se encuentra con lo vegetal. Descansamos, porque el gin no ha sentado bien y cuando te das cuenta el auto te ha llevado a la villa sin personalidad. El sol brilla y hay que hacer cofidencias, el sombrero da la intimidad precisa y se traspasa la leve frontera, esa que me ha rondando en la cabeza en los últimos días. El sábado se presenta como un desafio. La primavera responde al desafio en una noche completa, prolongada en una prorroga mañanera que invita a abandonarse al sueño y al empate perpetuo. Sueño en medio vigilia, por el privilegio que el destino me ha otorgado. Capitulos de incopetencia que siguen engordando mi biografía personal. Y abrazos que saben a prorroga de eternidad en este valle temporal. Lunes vuelvo a la rutina y surgen las dudas si las cartas de navegación marcarán el mismo destino. Parece ser que la otra linea gusta de improvisar, algo previsible, quisiera que ambas cofluyeran en un bucle perfecto, pero no se...simplemente me gustaría que si esto no es así, o nunca podrá ser que no caiga en el engaño de rubricas falsas. Solo pido algo sencillo, una compañera que me ayude a llevar adelante el crimen más horrible, hacer desparecer mi soledad.
31.1.10
Alfredo Gonzalez "El último taxi"
Por si alguien se queda con ganas de escuchar más Alfredo González, aqui lo tenemos cantando "El último taxi". Un retrato de las escenas e historias nocturnas de cualquier ciudad. En el video le acompaña otro grande la música asturiana, Pablo Moro.
Un gran videoclip, para un tema extraordinario
Videoclip del tema "La nada y tu". Un temazo de corte existencialista con letra de Antón García, al que Alfredo González uno de los más grandes de la música en este momento ha dado su toque personal. El video me parece extraordinario a la altura de un tema como este. El tema está en asturiano. A continuación la letra para que podais disfrutarlo en todos los sentidos.
Cuando por ti venga la muerte
vendrá de la to mano, ciega,
guiándo-y los pasos un feble dolor.
Será como vistir de fiesta,
paxellu nuevu de domingu
que nun serás a quitar ya.
Nada habrá ente la nada y tu
Verás un rostru nel espeyu,
solombra escuro de la muerte
y tu nun vas saber quien ye.
Anuncia un tiempu de derrota
¿pa que preguntes? Nun apielles
que naide habrá que te distraiga.
Nada habrá ente la nada y tu.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz de l´alba
que grita, llama y te xuxuria.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz de l´alba
que llora por ti y t´apodera
Un homenaje al 2cv
22.11.09
Visionando jams
Visiono viejos videos
en mis jams sabatinas improvisadas.
Rememoro el maldito domingo de comunión y promoción.
El carnaval de Tenerife que aún se cuela en mis sábanas
para recordarme lo que tengo de imperfecto.
Y entonces arriba se desvanece ese bús,
ese que se llevó la esperanza,
de que te pudiese volver a ver
en nuestro edén, en nuestra orilla mar.
Ahora las olas apenas me sugieren nada
tan solo pienso en los colegios, los sindicatos
y en esa mañana de sábado que me volvió al mundo repulsivo,
a la piscifactoría cotidiana en la que me revuelvo.
Dudo de que sea capaz de remontar presas
como lo hice contigo.
Los años y la desesperanza no son buenos reclamos
para asaltar piramides como antaño.
en mis jams sabatinas improvisadas.
Rememoro el maldito domingo de comunión y promoción.
El carnaval de Tenerife que aún se cuela en mis sábanas
para recordarme lo que tengo de imperfecto.
Y entonces arriba se desvanece ese bús,
ese que se llevó la esperanza,
de que te pudiese volver a ver
en nuestro edén, en nuestra orilla mar.
Ahora las olas apenas me sugieren nada
tan solo pienso en los colegios, los sindicatos
y en esa mañana de sábado que me volvió al mundo repulsivo,
a la piscifactoría cotidiana en la que me revuelvo.
Dudo de que sea capaz de remontar presas
como lo hice contigo.
Los años y la desesperanza no son buenos reclamos
para asaltar piramides como antaño.
12.10.09
Pensión Desesperanza
Cuartos contiguos,
habitaciones separadas,
los tabiques del silencio,
las paredes del olvido,
puertas sin mirilla,
pasillos ciegos,
corredores infinitos,
barandillas laberínticas.
Alfombras mosaicas
librerías vacías,
mueble bar abstemio lindando
con televisores con taquilla.
Sábanas desarropadas,
sueños sin vistas al mar.
ácaros deambulantes,
suelos estimulantes
Tu sonrisa en mi móvil,
mi esperanza en textos perdidos en mi portátil,
mi noche perdida en este hostal,
mi vida desperdiciada en otras tantas noches como esta.
29.9.09
As costas de melaza
Nen en liña, nen desordeado, agardo sen confiar na sorte.
Mais chegas, non hai muerdago, pero estamos ante un templo que invita á fortuna.
O teu sorriso adivíñase máxico, mentres eu dexergo o horizonte.
A melaza acompaña as túas palabras, mentres cansados nos embarcamos nunha viaxe para pasar tempo, para medir o tempo, para vivilo tempo.
Horas costa arriba e costa abaixo.
Ata que debo devolverte á gran urbe atlántica e regresar ao pequeno soto mariñán.
Reincorpórome ao vello tedio das costas abaixo e arriba.
Coa visión de que hai algo máis alá deste tedio.
Os sorrisos de melaza que enmarcan a espera...unha lenta, pero doce espera.
Mais chegas, non hai muerdago, pero estamos ante un templo que invita á fortuna.
O teu sorriso adivíñase máxico, mentres eu dexergo o horizonte.
A melaza acompaña as túas palabras, mentres cansados nos embarcamos nunha viaxe para pasar tempo, para medir o tempo, para vivilo tempo.
Horas costa arriba e costa abaixo.
Ata que debo devolverte á gran urbe atlántica e regresar ao pequeno soto mariñán.
Reincorpórome ao vello tedio das costas abaixo e arriba.
Coa visión de que hai algo máis alá deste tedio.
Os sorrisos de melaza que enmarcan a espera...unha lenta, pero doce espera.
Un airexa de brisa fresca dende o Atlántico.

A bandeira da derrota ondeaba nestas semanas pasadas. Pero o vento é caprichoso e este sábado trouxome unha airexa fresca. Novos aires renovadores, que inxectan ilusión nas veas. Airexa fresca, renovadora, e dobremente atlántica, pois chega dende A Coruña e cunhas orixes que se perden no outro lado do Atlántico.
Curiosamente, a brisa chegou a min mentres a agardaba á porta dun bingo, non entrei, non cantei liña, non merquei cartóns, simplemente tiven que agardar a que a súa presenza o seu acento envolto en melaza chegase ata min.
Foi estraño, máis que iso, docemente estraña a confianza que amosou en min. Recordoume vellas historias. Historias fermosas que comezaron con conversas de 3 horas por teléfono, mais aquí a diferencia radicaba en que estabamos cara a cara.
Ela tamén aposta polas sestas, polas doce horas de descanso. Alguén así, sen dúbida podería ondear no meu mastil, quizais en moi curto tempo.
21.9.09
Palabras de un exiliado
Es sábado por la noche y decido formalmente presentar mi condición de exiliado de la república de banderas rojas y piratas negros. Al fin y al cabo esta siempre fue una quimera de mi imaginación. Basta mirar alrededor para ver como todo se ha degradado. Bonaparte campa a sus anchas. Y yo ya ni aparezco en el mapa. Se agradece y mucho el gesto de la canciller de exteriores que se acerca a saludarme, consciente seguramente que estoy viendo algo que preferiría no presenciar.
Lo decía hace unos días, las repúblicas soñadas se acaban convirtiendo en repúblicas bananeras. Por lo tanto buscaré consuelo en otras playas, aliento en otras conversaciones y buscaré, si es que lo encuentro, a alguien que repare el daño hecho por la ilusión frustada.
Lo decía hace unos días, las repúblicas soñadas se acaban convirtiendo en repúblicas bananeras. Por lo tanto buscaré consuelo en otras playas, aliento en otras conversaciones y buscaré, si es que lo encuentro, a alguien que repare el daño hecho por la ilusión frustada.
18.9.09
NO SE A TI...

No se a ti,
pero a mi septiembre me deprime
hace que empiecen a caer las hojas de mi esperanza,
que mude mi cielo azul esperanza por un horizonte de ocres aburridos,
la lluvia inunda todo, hasta el cajón del ánimo.
Te entregas a la siesta, y las perspectivas
hacen que desees que esta sea eterna,
no la ves como una alternativa siniestra.
La siesta está ahí y todos tenemos derecho a disponer de ella.
Ya que no puedo disponer de ti.
El gris, las tejas, la lluvia, su ronroneo incesante...
la semana que consigue una prórroga,
haciendo que sábado y domingo seán los minutos de descuento.
Y todos en el medio. Grises, apocados, anónimos, desnortados.
Buscando un resquicio de verano en este septiembre
que nos destartala como a desorientados naufragos.
14.9.09

Deambular por lo predecible.
Para que, para nada, parachoques de decepciones.
varado en la playa de la amistad,
sin poder desembarcar más allá de los límites.
Espero mi carta de embarqué
para otras republicas acogedoras.
Donde pueda poner pie en tierra.
Donde pueda instalarme
con las toneladas de amor
que retienen mis bodegas.
Poco a poco voy perdiendo lo que nunca tuve.
Algún día quizás mires atrás
y veas como el rojo se diluyó en la rosa.
Como tus pantalones piratas
saquearon mi corazón.
Como soñé de nuevo con el Caribe
en estas tierras humedas.
Como el rón, no fue capaz de ensoñar,
edulcorar y mantenerte a mi lado.
Al fin y al cabo eres poesía
y por curiosidad,
quiero pensar que ha sido por eso,
refugias tus manos y entregas tus besos
a lo más prosaico.
Algún día quizás mires atrás
y veas como el rojo se diluyó en la rosa.
Como tus pantalones piratas
saquearon mi corazón.
Como soñé de nuevo con el Caribe
en estas tierras humedas.
Como el rón, no fue capaz de ensoñar,
edulcorar y mantenerte a mi lado.
Al fin y al cabo eres poesía
y por curiosidad,
quiero pensar que ha sido por eso,
refugias tus manos y entregas tus besos
a lo más prosaico.
Un sábado más ¿ascendiendo o descendiendo?
Otro sábado que se marcha por el retrovisor. Por delante una carretera vacía, un gps que no funciona, ni atisbos de coches o casas acogedoras en las que preguntar si la dirección que hemos tomado es buena...Y así seguimos otra semana por esa carretera recondita sin saber a donde nos llevará y sin saber que hacer...
Uno ya no sabe que pensar. Quizás el ir asumiendo que hemos perdido antes de partir, que nos hemos embarcado en una aventura en la que hay pocas posibilidades de que acabe bien, sirva para sentir menos tensión y responsabilidad.
Cuando hay poco que perder y mucho que ganar, uno se relaja. Pero en fin, delante esta el espejo de lo ambiguo. Bello, pero deformador de la realidad, te dice que te ha saludado, antes a lo lejos y tú ciertamente has notado que de vez en cuando te mira, pero no sabes si es por cortesía o como una asacarinada declaración de intenciones.
En fin, uno se relaja intenta ser el de 15 días atrás y poco a poco se va consiguiendo, cayendo a veces en el histrionismo, porque si algo no se va a restar es las ganas de vivir el momento. No nos pondremos caretas de misa de una. Seremos como somos y asumiremos las consecuencias.
Finalmente alguién irrumpe en la escena rafaguiana, con un ramo de flores y siguiendo un instinto, hurtándola al momento y destino, me hago con una rosa que sin dudarlo dejo en sus manos. El detalle parece gustar pero no es suficiente....

La rosa pasa a su bolso, y minutos después veo como sus mano se entrelaza con la del bonaparte de la semana pasada, un bonaparte que hace tiempo que está presente, un bonaparte que sin hacer ruido se va haciendo un hueco y me desplaza del mapa.

bonaparte, toma una mano y pone sus dos picas en Flandes con ósculos breves, sencillos, pero que no parecen incomodar, parecen ser el anuncio de nuevos capítulos. Capítulos que no se si me gustaría visionar. Es duro, sentirse estatua de sal, no miramos atrás por la amenaza biblica, y mirando adelante nos convertimos en estatuas igualmente. De momento lo que han conseguido es que yo empiece a pensar en abandonar mi sueño de republicas rojas, quizás estas solo hayan existido en mi imaginación. Quizás sea tiempo de rendirse, de arriar la bandera roja y sustituirla por la blanca. La derrota a veces es la opción más digna, al fin y al cabo es inútil sufrir por alguien a quien no le importas.
Uno ya no sabe que pensar. Quizás el ir asumiendo que hemos perdido antes de partir, que nos hemos embarcado en una aventura en la que hay pocas posibilidades de que acabe bien, sirva para sentir menos tensión y responsabilidad.
Cuando hay poco que perder y mucho que ganar, uno se relaja. Pero en fin, delante esta el espejo de lo ambiguo. Bello, pero deformador de la realidad, te dice que te ha saludado, antes a lo lejos y tú ciertamente has notado que de vez en cuando te mira, pero no sabes si es por cortesía o como una asacarinada declaración de intenciones.
En fin, uno se relaja intenta ser el de 15 días atrás y poco a poco se va consiguiendo, cayendo a veces en el histrionismo, porque si algo no se va a restar es las ganas de vivir el momento. No nos pondremos caretas de misa de una. Seremos como somos y asumiremos las consecuencias.
Finalmente alguién irrumpe en la escena rafaguiana, con un ramo de flores y siguiendo un instinto, hurtándola al momento y destino, me hago con una rosa que sin dudarlo dejo en sus manos. El detalle parece gustar pero no es suficiente....

La rosa pasa a su bolso, y minutos después veo como sus mano se entrelaza con la del bonaparte de la semana pasada, un bonaparte que hace tiempo que está presente, un bonaparte que sin hacer ruido se va haciendo un hueco y me desplaza del mapa.

bonaparte, toma una mano y pone sus dos picas en Flandes con ósculos breves, sencillos, pero que no parecen incomodar, parecen ser el anuncio de nuevos capítulos. Capítulos que no se si me gustaría visionar. Es duro, sentirse estatua de sal, no miramos atrás por la amenaza biblica, y mirando adelante nos convertimos en estatuas igualmente. De momento lo que han conseguido es que yo empiece a pensar en abandonar mi sueño de republicas rojas, quizás estas solo hayan existido en mi imaginación. Quizás sea tiempo de rendirse, de arriar la bandera roja y sustituirla por la blanca. La derrota a veces es la opción más digna, al fin y al cabo es inútil sufrir por alguien a quien no le importas.
6.9.09
Mellor me sería usar sombreiro
A folla deixouse levar e nun dos remuiños do río quedou varada. Normal, todo o pasado deu lugar á frialdade, a miña presenza parecía molestar e logo fun espectador do que no debera. En fin...un ten anos, pode que chegue aos cen pero non aprenderei, é o que ten non distinguir corazón de cabeza. Esta última debería valer para algo máis que poñer un sombreiro, pero como eu non uso, pásanme estas cousas. Por certo que ninguén me fale das lagrimas de S. Lorenzo ou terá problemas....
1.9.09
Como una hoja en el Mandeo

Finalmente el sábado 29 asumí lo que debía hacer, pese al riesgo de caer en el más profundo ridículo. Influyó que ella tomase la iniciativa para saludarme, pese a los metros que nos separaban en la adega mágica. Despues fuera de ese entorno, solicité dos minutos de gracia para explicarle todas aquellas ideas y sentimientos que me rondaban por la cabeza desde hacía varias semanas. Todo aderezado con los dos regalos personalizados que tanto tiempo me ocuparon en estos días.
Su respuesta fue cálida e intermedia, apostamos por conocernos más para que pueda tener una base sobre la que decidir después, en principio según comentó hay cierta empatía, pero también miedo a embarcarse en algo que pueda salir mal, que pueda acabar en naufragio.
Por mi parte el miedo apenas existe pues pocas veces he tenido tantas ganas de embarcarme en algo similar, tanta confianza en que esta nave podría llegar a buen puerto. Por lo tanto tendré que dejar todo en manos del destino, y dejarme llevar como si fuese una hoja anestesiada a merced de la corriente del Mandeo, mientras discurre por los margenes del Paraíso entre Ríos.
Y buscándole una nota de humor a lo sucedido, este día hablaba con un amigo y le explicaba que ahora la espera e incertidumbre de saber que va a pasar... hará que sufra como si fuese un candidato a las elecciones presidenciales en Ruanda, viendo como cuentan los votos uno a uno, y luego los cargan en camionetas destartaladas, que no llevan rueda de repuesto, conducidas por tipos que no tienen carnet y que atraviesan el país por caminos sin asfaltar hasta llegar a la capital, donde unos funcionarios desganados contarán de nuevo los votos para dar el resultado final dos o tres días después, mientras miran en la televisión el partido del domingo. La historia no acabará ahí pues las elecciones son a doble vuelta, por lo que al domingo siguiente se repetirán las mismas escenas, y al final habrá que obtener más de un 20% de diferencia respecto al siguiente candidato, o de lo contrario las elecciones serán nulas y habrá que repetir el proceso. Y mientras el candidato (yo) a comerse las uñas esperando el resultado. Pero en fin las cosas son así
Lo más positivo es que expliqué mi proyecto de república ideal, y le sorprendió en cierta medida. Pudo haber salido todo mal, pero aunque así fuese pienso que ella continuaría teniendo esa dulzura innata para hacer el menor daño posible. Para que el proyecto se archivase sin hacerte sentir como un idiota.
Los hechos son así, ahora mismo mi cabeza y corazón sufren de una dulce metástasis amorosa, que se acrecienta de domingo a viernes por su ausencia. Al fin y al cabo su presencia es el único alivio y remedio posible para atajar la misma.
25.8.09
O porto do mariñeiro errante
As bandeiras roxas ondean,
amistosas, sinceras e nada altaneiras.
Mentres rindo pleitesía coas miñas historias abondosas, perfiladas, desfiañadas ás veces...
Pero a ledicia reborda os guións destas,
ao ver que de momento percibo un bo talante
por parte da miña capitana,
ante as historias embebidas de agosto
deste mariñeiro errante.
amistosas, sinceras e nada altaneiras.
Mentres rindo pleitesía coas miñas historias abondosas, perfiladas, desfiañadas ás veces...
Pero a ledicia reborda os guións destas,
ao ver que de momento percibo un bo talante
por parte da miña capitana,
ante as historias embebidas de agosto
deste mariñeiro errante.
18.8.09
DIARIO DE DOS BESOS

SÁBADO 15 DE AGOST0
Un sábado muy especial. Seguramente el mejor 15 de agosto en muchos años. La duda me carcomía por dentro. Cual sería la reacción tras esos quince minutos de conversación de la pasada semana. Para mi asombro en una Rúa Fonte de Unta atestada de gente, en el momento en que ella pasaba, me ve, me busca con la mirada, esquiva a los nocturnos obstáculos,y viene hacia mi para saludarme, con esa sonrisa que escampa penas y que parece responder a mi presencia. Y como me suele pasar, las dudas vienen a mi para manifestarse a modo de "no puede ser que ese torrente de luz en forma de sonrrisa sea para mi". El caso es que así es, por un momento abandono la lancha salvavidas de la inseguridad y me hago un amago de acercarme, al mismo tiempo que la saludo con la intención de obtener dos besos. El primero bien, pero el segundo sabe a poco. Y uno se plantea que imperfecto es el ser humano. Nuestras retinas deberían venir provistas con un REC de serie, para pulsar en esos momentos y después poder recrearse cuando uno está a solas con la visión de esa sonrisa y de los dos besos obsequiados.
Besos que me recuerdan unos versos que escribi hace tiempo, versos sobre sensaciones, no sobre vivencias. Porque los de este sábado fueron besos sutiles, suaves pero al mismo tiempo contundentes "como una piedra destrozando el escaparate". Después volvi a las prácticas absurdas, llevando una conversación ñoña, en la que solo consigo sonsacar que en principio se marcharán a las 6 de la mañana. y la compañía que tienen por parte de dos amigos hace que me acobarde a la hora de afrontar mi cometido. Pasan las horas y me la encuentro de nuevo en la zona nueva, allí entre rafagas acierto a disfrutar por lo menos con los juegos de blancos y negros con los que viste en ese día. No me atrevo a hablar con ella, por la presencia de uno de esos amigos que intenta hacer ostensibles sus apetencias, mientras ella da una lección de saber estar apartando los garfios. El caso es que cuando me quiero dar cuenta incumple su contrato verbal, y a las cinco e media con un claro ejemplo de puntualidad británica, desaparece otra noche de mi vista. Quizás cansada por ver que no soy capaz de expresarle a ella todo esto que vengo recogiendo. Otra teoría podría ser que como si de cenicienta se trátase, a las cinco y media de la mañana puede tener miedo de que se descubra de que ella además de un ser adorable, puede ser una hermosa princesa y la musa de mi república de banderas rojas y piratas negros.
DOMINGO 16 DE AGOSTO
Bajo tarde de casa, afronto la noche solo. Y abajo en la calle por la que accedi por primera vez a mi república de banderas rojas y piratas negros, encuentro a Charlie que accede a aumentar mis conocimientos de las banderas rojas y piratas negros, y confirma que casi todas mis conclusiones acerca de la princesa, presidenta o capitana de esa isla maravillosa son ciertas, pero al mismo tiempo me alerta de las dificultades de tener algún papel importante en desarollo de la isla. Espero que algún día ese corazón escondido tras la bandera roja, bombee fuerte el vital elemento rojo al verme pasar, al leer mi nombre en su teléfono, o simplemente al leer estas lineas y sentir que cada una de estas letras está inspirada por ella.
Por lo demás al estar solo, no me atrevi a afrontar el acercamiento, ella estuvo unos minutos en la acera donde nos colocaramos nosotros el día anterior. Después volvió a desaparecer y pese a buscarla de nuevo en la zona nueva, nada supe de ella. Me confirmaron que con casi total seguridad ella no iba a estar en los Caneiros. Habrá que esperar al sábado, quizás por ser fiestas, hasta podría haber suerte y aparecer el viernes.
Espero romper el bloqueo de carácter indeciso y en la próxima ocasión, postularme para axudarla a llevar adelante nuestra república de banderas rokas, lo que podría acarrear dos consecuencias que me mudase a vivir a la ciudad del idilio permanente o el destierro de esa tierra ensoñada, en la que sin su consentimiento no tendría sentido mi presencia.
10.8.09
Convidación fructífera.
A historia escríbese en días e noites sinxelas,
amables como a nosa conversa.
Aínda que para iso haxa que reescribila,
configurar o cerne dos meus soños,
botando man dos novos datos,
envolvéndoo todo no anticiclón do teu sorriso,
capaz de sofocar a rebelión das soidades
que tentan navegar polos surcos da miña pel,
neste verán gris, de orballo e sorpresas
onde o teu sorriso, aderezado en brancas e azuis airexas
alonxa a máis mesta e tristeira néboa.
Para A.C
amables como a nosa conversa.
Aínda que para iso haxa que reescribila,
configurar o cerne dos meus soños,
botando man dos novos datos,
envolvéndoo todo no anticiclón do teu sorriso,
capaz de sofocar a rebelión das soidades
que tentan navegar polos surcos da miña pel,
neste verán gris, de orballo e sorpresas
onde o teu sorriso, aderezado en brancas e azuis airexas
alonxa a máis mesta e tristeira néboa.
Para A.C
4.8.09
As verbas xurden espontáneamente descubrindo un peregrinar único cara ás estrelas, a unha galaxia cercana, e particularmente fermosa. Un camiño no que un simple astronauta como eu cada vez que se acerca á estrela desxada, vese na obriga de manifestar que iso pode ser un pequeno paso para un home pero un gran paso para min.
O estío afronta o último tercio
e eu tento agarrarme ao futuro.
Xa tes nome para min.
Aínda que sempre fuches
máis que iso.
O nome é só un formulismo
de todo o que se agocha tras de ti.
Gris e negro,
xogo de tinta endeble
para describir semellante
e inesquicible secuencias
coas que afogas a miña retina.
O estío afronta o último tercio
e eu tento agarrarme ao futuro.
Xa tes nome para min.
Aínda que sempre fuches
máis que iso.
O nome é só un formulismo
de todo o que se agocha tras de ti.
Gris e negro,
xogo de tinta endeble
para describir semellante
e inesquicible secuencias
coas que afogas a miña retina.
27.7.09
MEDIN O TEMPO
Hai unha cita que di que ás veces a busca da gran felicidade, non nos deixa disfrutar das pequenas alegrías.
Afortunadamente non me esta a pasar iso, pois estou a disfrutar como nunca de pequenos detalles cotiáns. Un saúdo, unha mirada, uns dedos que se despiden sutilmente. Todo iso fai que mida o tempo e que agarde a chegada do sábado.
MEDIN O TEMPO.
Medín o tempo
Medín o lugar
Medín as horas
ata te volver a atopar.
Me din que xa estas aquí
Medín para confluir en ti.
Medín, vin e sentín
o poder do teu sorriso,
do bálsamo dun candoroso saúdo
Dos dedos a cámara lenta
que testemuñan que non son invisible
Medín que reparas en min
Estela de azul e branco,
que pasa onda min
E me din que ten algo de senso o que estou a sentir.
Afortunadamente non me esta a pasar iso, pois estou a disfrutar como nunca de pequenos detalles cotiáns. Un saúdo, unha mirada, uns dedos que se despiden sutilmente. Todo iso fai que mida o tempo e que agarde a chegada do sábado.
MEDIN O TEMPO.
Medín o tempo
Medín o lugar
Medín as horas
ata te volver a atopar.
Me din que xa estas aquí
Medín para confluir en ti.
Medín, vin e sentín
o poder do teu sorriso,
do bálsamo dun candoroso saúdo
Dos dedos a cámara lenta
que testemuñan que non son invisible
Medín que reparas en min
Estela de azul e branco,
que pasa onda min
E me din que ten algo de senso o que estou a sentir.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)