29.1.07

La innombrable






Wendy james - Nameless one


Hay noticia acerca de uno de mis iconos. Wendy James de hecho ella fue quien puso rostro, un rostro retocado con un aire de mosaico que despistaba y la convertía en una estatua griega. Ella supo adoptar un aire misterioso, pero sugerente en su etapa en solitario bien un estilo envolvente, provocador sensual en la anterior etapa en Transvision Vamp.
Personalmente me gusta más su parte final, el ultimo cd de transvision y el primero que saco en solitario.
Ropa negra contrastando con el pelo rubio platino, suelto y letras como ven y baja con la sin nombre, the nameless one...lo dicen todo. Un lujo para los sentidos.
Y lo mejor que en febrero tendremos nuevo disco del nuevo grupo de Wendy. El grupo se llama Racine y el disco Racine number two, Ya que ya existe una primera entrega que se titula Racine number one.

Una de cine negro



Gustavo Cerati Crimen (Juanhack303)


Vamos a probar a introducir algún video. En este caso de un tema de Gustavo Cerati. Mi pasión por el rock argentino es algo que no oculto, y menos cuando se trata de un grande como Cerati. El tema se titula Crimen.
El video es muy bueno y la canción se llevó en el 2006 el grammy latino al mejor tema de rock.
Ved y juzgad.

Una canción que es todo un poema







powered by ODEO



Os sirvo una canción preciosa, con una letra preciosa,
cantada por una voz preciosa a la que acompaña un rostro precioso.
En fin todo una preciosidad.

Nao hesitava um segundo.

Entre os teus olhos azuis
E um quadro azul de Picasso
Entre o som da tua voz
E o som de qualquer compasso
Entre o teu anel de prata
E todo o ouro do mundo
Escolheria o que é teu
Não hesitava um segundo

Quantas ondas há no mar
Quantas estrelas no céu
Tantas quantas nos meus sonhos
Foste minha e eu fui teu
Entre o teu anel de prata
E todo o ouro do mundo
Escolheria o que é teu
Não hesitava um segundo

Entre o céu da tua boca
E a luz do céu de Lisboa
Entre uma palavra tua
E um poema de Pessoa
Entre a cor do teu sorriso
E todo o brilho do mundo
Escolheria o que é teu
Não hesitava um segundo

Entre o teu anel de prata
E todo o ouro do mundo
Escolheria o que é teu
Não hesitava um segundo

25.1.07

No meu apeadeiro - En mi apeadero




powered by ODEO


-------------------------------------------------------------------------------------
Chove na estación do fastío terminal
e non fun quen de mercar un billete
que me saque do apeadeiro
da monotonía cotián
por medo a que non me asegures un tránsito livián
e pracenteiro á cidade do idilio permanente.
-------------------------------------------------------------------------------------
Llueve en la estación del hastío terminal
y no fui capaz de comprar un billete
que me saque del apeadero
de la monotonía cotidiana
por miedo a que no me asegures un tránsito liviano
y plancentero a la ciudad del idilio permanente.

Complementos a este poema.




powered by ODEO

Recientemente revisaba los poemas de Lendario Acibeche y me encargaba de la traducción de los mismos. Uno de ellos hablaba de una mujer a la deriva, sola, con problemas con determinadas sustancias, y todo inspirado por una imagén que vi un día. Ahora hago el camino contrario e ilustro el poema con una imagén y con una canción.
-------------------------------------------------------------------------------------

Cae la noche en la ciudad vacia,
el pálido rostro opiáceo
circula por calles manchadas por siempre,
buscando nuevos ojos
que calidezcan su abúlica existencia.

Párpados carboneros cerca
de los hermosos labios negros,
ignorados por poderosas conciencias
e insensibles amantes.

Caminar lento,
balanceando mórbidos pasos decadentes,
enterrada en la estrellada moqueta
de su reino nocturno.

Solo una mirada desesperada,
del único hombre con lagrimas
podrá desvelar la hermosa existencia
de la genuina esencia azabechada.

Fútbol y canciones




powered by ODEO


Hace tiempo me encontré con esta canción. Es interesante que un futbolista pueda llegar a inspirar temas con este. Hay alguna canción más dedicada a Maradona, por ejemplo de Andrés Calamaro.
Andrés, Andrés....un genio capaz de lo mejor y de lo peor, al igual que Maradona.
El caso es que Charlie García homenajea a Dieguito y yo lo pongo aquí para que juzgueis. Que es más grande la magia que nos dejo Maradona con su fútbol o temas como este.?????

24.1.07

Entre dos mares





powered by ODEO


Hoy me apetece recomendar una película. Con el título de "Entre dos Mares-Li" se exhibió en España, mientras que el título original era "Between the devil and the deep blue sea". La película es una maravilla, tanto por la historia, como el ambiente que recrea, a lo que ayuda la música.
Por supuesto hablamos de un drama, de esos que tanto me gustan.

Hay frases en la película que ya te indican todo:

- Cuidas de todo el mundo, incluso de mí. ¿Por qué?.
- Porque de eso trata la vida.

En la película se cuenta la historia de una extraña amistad entre un adulto, un marinero rudo, triste y solitario que está de vuelta de todo y una encantadora y alegre niña china. Nikos es el operador de radio de un barco mercante que acaba de llegar a Hong-Kong. Está cansado y desea olvidar sus problemas fumando opio. La inocencia y la esperanza regresan para él cuando conoce a Li, una niñita china que malvive en una casa flotante y que se dedica a limpiar barcos y vaciar contenedores de basura para sobrevivir. Pese a todo ella no pierde la sonrisa y las ganas de ayudar a los demas. Alguien tan pequeño e inocente logra sacar del caparazón en el que se habia encerrado el rudo marinero. Una historia lenta basada a su vez en un libro del escritor griego Niko Kavvadias en la que se habla de sentimientos, totalmente desaconsejable para quien vaya buscando acción, persecuciones o disparos.


He intentado conseguir la pelicula pero no la encuentro por ningún lado.
Es francesa del año 1995 y está dirigida por Marion Hansel y protagonizada por: Stephen Rea, Ling Chu, Adrian Brine, Maka Kotto, Mischa Aznavour

19.1.07

Aleluya Garaje Jack de nuevo.







powered by ODEO


Me acabo de enterar de que Garaje Jack siguen ahí. Pensé que se habían marchado, había escuchado que el grupo de iba a disolver. El mejor grupo de rock sureño que he escuchado, y la mejor voz de España, sin duda la de su cantante Laura Rubio.
Casi, casi digna de hacerle sombra a The Mother Station.
Además no se quedan solo en la potencia o la dulzura de la voz de Laura, sino que las guitarras son precisas, contundentes o suaves según se requiera.
Vamos que para mi es un placer que además canten en castellano, pero seguro que también es un alivio para los Black Crowes.
De cantar en inglés el mercado américano si hubiera justicia en el mundo llevaría nombre garajero.
ANIMO y a ver si los puedo ver de nuevo por Galicia. Creo que se dejarán caer pronto por Vigo. Ahí atrás pude disfrutar de dos de los mejores conciertos de mi vida.
Si quereis escuchar algo ahí os dejo el tema Cinco Rosas, también podeis saber más de ellos en su página web.


6.1.07

Mi Betanzos artístico










powered by ODEO



Hace un año, tuve la tarea de realizar unas fotos para que quedase patente la relación de Betanzos y la literatura. Por una vez pecaré de inmodestia, creo que consegui establecer más o menos esa relación a través de estas fotografías.
Es importante la belleza de lo que se mira, pero también la óptica con la que uno se enfrenta a esa belleza. Una ciudad como otras hermosa, pero capaz de sugerir lo más triste si la soledad nos acompaña. Veamos sino las fotos y escuchemos a Andres Lewin.

4.1.07

el beso











powered by ODEO


Era algo que me debía. Tenia que enfrentarme a mi, a los recuerdos y ese mar de sensaciones que fue la partida de Cuba.
Debía escribir algo reflejar lo que fue marchar y lo que es estar ahora aquí a 10.000 kms de distancia. Por suerte Zairis nos acompañó y pudo captar lo que fue el beso de despedida. Está claro que no soy tan buen modelo como los que figuran en fotos clásicas(basta ver la de al lado). Uno en Paris y el otro en La Habana. Pese a todo les veo sus semejanzas, y lo importante es que este es mi beso, mi despedida, mi aeropuerto y mi momento.

30.12.06

Otra piel





powered by ODEO


Un poema mío escrito en otra época y pensando en la entidad amorosa abstracta, con rastos ideales que soñamos con conocer algún día, hablaba de otra piel que buscar más alla del interlienado.
Pues bien. La entidad como ya se sabe a estas alturas ha aparecido. Ha dejado de ser una fábula, un sueño surgido en noches oníricas de navegar a la deriva y ya tiene nombre, rostro, apellidos y piel
Y fuera de esa preciosidad del interlineado aquí estoy yo alienado, atontado, tras haber conocido esa otra piel.
Cerati dice que "si el mensaje es otra piel, toquemonos más, con mensajes de deseo".
El sabrá lo que dice pues ha tenido la suerte de trabajar con Shakira y producir su último album.
Hace mese lo enviadiaría, hoy no. Yo tengo más que suficiente con mi otra piel.
Lo malo que las circunstacias hagan que las conferencias piel a piel no sean posibles por el momento.

12.12.06

Unhas pinceladas sobre Carmen




Hoxe Carmen avisoume de que José Luis Alvite lle adicara unha columna de opinión que se pode ver no Faro de Vigo e en La Opinión. Para min é todo un luxo, pois penso que é unha das mellores plumas á hora de afrontar un artigo de opinión. Unha lastima que noutros puntos do estado non disfruten da escrita de Alvite.
É certo que o escritor retrata a Carmen dun xeito un pouco pesimista, da a imaxe dunha rapaza vencida ás veces polas circunstancias. Así é moitas veces, pero noutras ocasións sabemos que tras esa fachada se atopa unha persoa capaz de infundir optimismo aos que están ao seu arredor e a necesitan, aínda que ela este tan mal ou peor que quen a acompaña.
Para quen coñeza a Carmen, non fará falta leer o artigo de Alvite, ainda que o recomendo porque paga a pena, para quen non a coñeza que lea e saque conclusións de como é. Eu sinto non poder ter ido ao seu cumpreanos. O ano que ven non faltarei.


ASPERO Y SENTIMENTAL

Colega bajo la lluvia


JOSE LUIS ALVITE

A veces Carmen me daba algo suyo a leer antes de despacharlo.
La acerqué a su casa en coche unas cuantas veces y siento no haberlo hecho en más ocasiones. A ella le incomodaba pensar que por hacerle aquel ridículo favor me desviase de mi camino. Nunca le hice una confesión así, pero mi colega periodista era un ser especial, una mujer interior y afligida, una de esas chicas cuya casa siempre la cae a tu coche camino de la tuya. Escribíamos sentados frente a frente en la delegación del periódico en Compostela y aunque no hablábamos mucho, lo cierto es que estábamos tan compenetrados en nuestro silencio, que incluso nos turnábamos para toser. Hace un par de años caí en una larga depresión que me mantuvo largos meses apartado del periodismo, y cuando regresé a la actividad, decidí retirarme a escribir en casa. No sé en qué ocupa Carmen Villar su nostalgia, pero quiero que sepa que una parte de la mía la empleo en acordarme de ella, como me ocurre hoy, que he puesto en los auriculares una de esas melodías de Henry Mancini que parecen escritas para evocar la melancolía y la luz de las chicas tan delgadas y tan personales como aquella colega periodista a la que, no sé por qué, siempre imagino plantada bajo la lluvia frente a una tienda de paraguas recién cerrada, aterida a medias por la inspiración y el cansancio, triste y a la vez entusiasmada, en mitad de una calle en la que ella fuese lo único interesante que esté ocurriendo. Carmen Villar es mucho más joven que yo pero jamás quise saber su edad, porque las chicas como ella tienen la edad de las historias que escriben, y cuando no escriben, muchacho, cuando no escriben, las chicas hondas y tristes como mi inolvidable colega periodista tienen al edad de la última vez que no lloraron. A Carmen Villar no le recuerdo muchos momentos de gloria emocional porque siempre ocurría en su interior algo que le hacía daño. Yo trabajaba sentado frente a ella y recuerdo muchas de aquellas tardes en las que la vi escribir completamente íntima y derrotada, envuelta en la discreción del humo de nuestros cigarrillos, que también a mí me servía para disimular la soledad y el desánimo. Creo que tendría que haber hablado más con ella, preguntarle por sus emociones, decirle cualquier cosa con cuyo aliento pudiese apartar durante un rato aquel muro de humo en el que siempre era invierno. A veces Carmen me daba algo suyo a leer antes de despacharlo. Recuerdo haber leído cosas suyas que con un par de arreglos podrían haber sido publicadas en uno de esos exquisitos periódicos editados para ser leídos exclusivamente mientras sorbes lentamente un café servido en la cola del piano. Tenía garra y recursos, emoción y descaro, y sufría mucho porque luego alguien le metía las tijeras y en la poda quedaban milagrosamente a salvo el árbol y las hojas, pero se habían desvanecido la sombra, el viento y los pájaros. A veces pienso que Carmen Villar se habrá sentido muchas veces como se sentiría el ilusionista al que le obligasen a hacer con topos el elegante y airoso truco de las palomas. Nunca se lo dije, pero lo cierto es que sufrí cada una de sus decepciones como si me concerniesen tanto como a ella. Entonces esperaba a que surgiese la rara oportunidad invernal de llevarla en coche hasta su casa con los rodeos que necesitase para darme tiempo a mostrarle mi apoyo y decirle que sabía como se sentía en aquel momento y ofrecerle como solidaridad la música seleccionada en el ambiente del coche para que el corto viaje hasta su portal le pareciesen quince minutos atravesando París por las calles de otra ciudad mojadas ex profeso para ella con la afectuosa lluvia del cine. Pensé tranquilizarla, pero nunca me atreví. Ahora hace mucho tiempo que no la veo pero, las pocas veces que telefoneo a la delegación del periódico, pregunto por ella sin que probablemente lo sepa. Lo cierto es que la echo de menos y que me gustaría estar a su lado para entregarle personalmente una nota que ha pasado en mis bolsillos más tiempo que mis manos: "No sufras, amiga. Tú y yo tenemos sobre la gente feliz la ventaja de saber que en realidad la vida no es otra cosa que un cadáver mal enterrado"...

4.12.06

Tocar el cielo y el suelo al mismo tiempo







powered by ODEO



Uno ya está de vuelta. Se han despejado dudas. Se han caido mitos y otros han nacido.
15 días. De ellos los 4 primeros para olvidar. Me plantee si había traido un mal fario conmigo. Inspección de vivienda, multa a una conocida por mi culpa, perdida de móvil, cámara de fotos, rotura de 3 pares de calzado....
En fin. Pero lo bueno es que despues los 11 días siguientes Raisa consiguio que todo eso quedase en anécdota para contar. Me he empapado de la gente de La Habana y de la lluvia también, pues nos pilló un chaparrón uno de los días. Allí dejo una familia, pues así me han tratado como uno más.
Uno no se imagina antes de llegar que gente para la cual hasta hace unos meses eras un extraño sea capaz de tratarte de ese modo. De todos me llevo un buen recuerdo. Un árbol genealógico y familiar entrañable, amable y sincero que me ha dado cobijo en estos días. Y que por otro lado también ha hecho un poco de leña con mi corazón al dejarlos allá. Aquí tengo una familia de la que estoy orgulloso, pero si esta familia no existiera, tendría mis serias dudas a la hora de afrontar la vuelta.

En el Centro Gallego lo mismo he visto como su presidente Antonio Cougil entrañaba la hospitalidad del gallego asentado fuera hacia el paisano que los visita. Realmente insuperable como anfitrion y digno representante de la galleguidad.

Pero luego he visto como el sistema hace aguas. Como la gente pasa penurias, como la cartilla de racionamiento contrasta con la disponibilidad de productos si tienes dinero. La corrupción del funcionariado. La propaganda televisiva, periodística y un culto a la personalidad fideliana desmesurado.Todo esto es la cruz.

La cara, la parte buena pues ese rostro, esos ojos profundos con mirada de niña primeriza en los veranos atlánticos. Solo por verlos ya valió la pena semejante travesía. Raisa me ha dado mucho, 11 días que han sido seguramente los mejores de mi vida. Espero poder compensarlo y espero que no se quede en una breve y fugaz estancia. Que haya más y que pronto podamos estar juntos. Con ella he aprendido mucho tal y como dice la canción que suena al pinchar este texto.
En todo caso tal y como dice David Blanco, un rockero cubano, más vale amor en la Habana que estar tirao en Madrid. Que así sea. X love R. ;)

31.10.06

Un bonito reto turismo e cultura.





Aproveitando que en breve estarei en Cuba pois tirei dalgún fío e vou aproveitar a estancia para dar unha pequena charla e recital poético no Antigo Pazo do Centro Galego da Habana. Neste caso a charla será para a Federación de Sociedades Gallegas de Cuba, ainda que posiblemente poida repetir a experiencia uns días despois para a Sociedade da Coruña en La Habana. A verdade é que me fai moita ilusión poder combinar o turismo afectivo co turismo literario ou cultural.
De feito incluso tiña pensado algunha posta en escena na que colaborará Raisa para darlle un aire ameno e distendido. Si de algo quero fuxir é dos recitais nos que os da última fila están a mirar o reloxo para ver cando acaba o suplicio. Parece ser que o interese está garantido pois Raisa se encargará de encher o vello salón coa presenza das súas amigas.
En fin que si algún/ha está pola Habana neses días e si pode aproveitar que me veña facer unha visita. Será o sábado 18, ás dez da mañá no Salón do Antigo Pazo do Centro Galego da Habana. E nese mesmo día seguramente teña sesión doble, pois no Centro Andaluz da Habana, tamén se amosaron interesados en contar conmigo. Será unha noite de flamenco e poesía a partir das 22:30 en Paseo do Pardo, terei que botar man dun repertorio suxerente, simpático e atrevido para enganchar a un público que seguramente teña máis ganas de bailar e dar palmas que de escoitar poesía. O meu coctel sorpresa incluirá unha mestura de anécdotas, charliñas sinxelas, poemas e quizais algo máis, a ver si así captamos a súa atención.

23.10.06

Superaré la navidad?


Dentro de poco tomaré ese vuelo. Ese viaje iniciático que algún día tenemos que hacer. Yo voy ilusionado pero al tiempo con miedo. He idealizado y creo que me han idealizado. Espero que las expectativas de los dos sean ciertas, reales, realistas. Eso sería perfecto.
Nunca me he visto embarcado en algo semejante, cruzar medio mundo para conocer a alguine. En fin, puede que volvamos al siglo XVI, puede que este viaje termine de dos formas; una que encuentre mi dorado particular. Que ese reino mágico y buscado por tantos lo encuentre yo siglos después en el cariño de Raisa.
O puede que me pase como la armada invencible, que vuelva desarmado y hundido, que reviva el desastre del 98, 108 años despues. Esperemos que el viaje sea todo un descubrimiento y que haga mías las palabras de Javier Calamaro "nuestro amor es tan grande, tan grande y la vida tan corta que no alcanza para nuestro idilio". El miedo es que si esto ocurre a que aferrarse para superar el frío de la navidad.

27.9.06

Un homenaje desde la bañera




powered by ODEO

Y ya que últimamente me ha dado por hacer homenajes. No podía dejar pasar la referencia a Ashley Judd. Su escena de la bañera junto con Ewan Mcgregor en "The eye of beholder" u "ojos que te acechan" en español, me parece la escena más erótica, sensual, romántica y evocadora que he visto en el cine.
Para ella he hecho este medley de varios poemas. Y por supuesto para ilustrarlo todo ese increible tema "I wish you love" cantado por Chrissye Hynde.

Volta ao pasado


Ahí vai outro textiño. Lembrar ás visitas que estes están rexistrados e que se permite utilizalos sempre e cando se cite a procendencia. Estes son uns versos que me suxerei fai uns anos a primeira persoa á que logrei acceder ao seu corazón. Por respeto a ela preferin retocar a foto cunha brisa pictórica, quizáis para face máis mítico estas pasaxes da fai case unha década. E todo isto non é máis que unha práctica nostálxica como diría o meu admirado Andresito Calamaro

Visito unha e outra vez cando durmes a túa casa,

ese santuario gris de cemento,

prantado nunha chaira mariñá en costa abaixo,

alí onde conservo unha imaxe de ti conxelada.

É madrugada e inicio a viaxe,

Ségueme a madrugada e volto prendido de frustacións,

tras tanta peregrinaxe baldeira

ao fin e ao cabo ti xa es o que desexas

non ao que eu me aferro.

7 ó 14 segundos importantes


A veces una canción puede dar lugar a otra creación. Ese es el caso que aquí podemos ver la canción "7 segundos" de Los Rodríguez me inspiró este poema.
Me parece muy interesante como una obra puede dar lugar a otra expresión artística. Es importante darse cuenta de la existencia de esa persona que puede cambiarlo todo en 7 ó 14 segundos, da igual el tiempo es lo de menos a su lado. Porque hay magia, una magia sustentada en miradas con las que superar esos vacíos ysilencios que a veces nos abordan en el día a día. Solo hay que encontrar esa persona y dejarse llevar por el reflejo de su mirada. Y hagamoslo antes de Navidad, (cada vez está más cerca). Así podremos superar esos abismos que tiende la soledad.



Catorce segundos de agasallos

mentres as luceciñas arrouban a túa faciana,

nunha panxoliña que lembra o acougo doce da calor do butano,

ante a ausencia da chimenea que alente esperanzas de mornas viaxes.

Que espante ausencias familiares

en datas morriñentas de luceiros prendidos,

cando os bicos saben a inicio de ano,

a prórroga de eternidade.
-----------------------------------------------------

Catorce segundos de regalos

mientras las lucecitas iluminan tu cara,

en un villancico que recuerda la tranqulidad dulce de calor del butano,

ante la ausencia de una chimenea que aliente esperanzas de cálidos viajes.

Que espante ausencias familiares

en fechas nostálgicas de luces encendidas,

cuando los besos saben a inicio de año,

a prórroga de eternidad.